Volkslied van Wake Eiland

1. Oh, say can you see by the dawn’s early light
What so proudly we hailed at the twilight’s last gleaming?
Whose broad stripes and bright stars thru the perilous fight,
O’er the ramparts we watched were so gallantly streaming?
And the rocket’s red glare, the bombs bursting in air,
Gave proof thru the night that our flag was still there.
Oh, say does that star-spangled banner yet wave
O’er the land of the free and the home of the brave?

2. On the shore, dimly seen through the mists of the deep,
Where the foe’s haughty host in dread silence reposes,
What is that which the breeze, o’er the towering steep,
As it fitfully blows, half conceals, half discloses?
Now it catches the gleam of the morning’s first beam,
In full glory reflected now shines in the stream:
‘Tis the star-spangled banner! Oh long may it wave
O’er the land of the free and the home of the brave.

3. And where is that band who so vauntingly swore
That the havoc of war and the battle’s confusion,
A home and a country should leave us no more!
Their blood has washed out of their foul footsteps’ pollution.
No refuge could save the hireling and slave
From the terror of flight and the gloom of the grave:
And the star-spangled banner in triumph doth wave
O’er the land of the free and the home of the brave.

4. Oh! thus be it ever, when freemen shall stand
Between their loved home and the war’s desolation!
Blest with victory and peace, may the heav’n rescued land
Praise the Power that hath made and preserved us a nation.
Then conquer we must, when our cause it is just,
And this be our motto: “In God is our trust.”
And the star-spangled banner in triumph shall wave
O’er the land of the free and the home of the brave.

1. O, zeg, kunt u zien in het vroege licht van de dageraad
wat wij zo trots begroetten bij de laatste glans van de schemering?
Wiens brede strepen en heldere sterren door de gevaarlijke strijd,
boven de wallen die wij bewaakten, zo dapper wapperden?
En de rode gloed van raketten, de bommen die in de lucht barstten,
gaven door de nacht heen bewijs dat onze vlag er nog was.
O, zeg, wappert dat met sterren bezaaide vaandel nog
boven het land van de vrijen en het thuis van de dapperen?

2. Aan de kust, vaag gezien door de nevels van de diepte,
waar het trotse leger van de vijand in angstige stilte rust,
wat is dat wat de bries, boven de torenhoge steilte,
als zij onregelmatig waait, half verbergt en half onthult?
Nu vangt het de glans van de eerste ochtendstraal,
in volle glorie weerspiegeld schittert het nu in de stroom:
het is het met sterren bezaaide vaandel! O, moge het lang wapperen
boven het land van de vrijen en het thuis van de dapperen.

3. En waar is die bende die zo pocherig zwoer
dat de verwoesting van oorlog en de verwarring van de strijd
ons geen thuis en geen land meer zouden laten?
Hun bloed heeft de vervuiling van hun vuile voetsporen weggewassen.
Geen toevlucht kon huurling en slaaf redden
voor de verschrikking van de vlucht en de duisternis van het graf;
en het met sterren bezaaide vaandel wappert triomfantelijk
boven het land van de vrijen en het thuis van de dapperen.

4. O, zo zij het altijd, wanneer vrije mensen staan
tussen hun geliefde thuis en de verwoesting van oorlog!
Gezegend met overwinning en vrede moge het door de hemel geredde land
de Macht prijzen die ons tot natie maakte en bewaarde.
Dan moeten wij overwinnen, wanneer onze zaak rechtvaardig is,
en dit zij onze leus: “Op God vertrouwen wij.”
En het met sterren bezaaide vaandel zal triomfantelijk wapperen
boven het land van de vrijen en het thuis van de dapperen.