Volkslied van Sark

1. Sarnia; dear Homeland, Gem of the sea.
Island of beauty, my heart longs for thee.
Thy voice calls me ever, in waking, or sleep,
Till my soul cries with anguish, my eyes ache to weep.
In fancy I see thee, again as of yore,
Thy verdure clad hills and thy wave beaten shore.
Thy rock sheltered bays, ah; of all thou art best,
I’m returning to greet thee, dear island of rest.

CHORUS:
Sarnia Cherie. Gem of the sea.
Home of my childhood, my heart longs for thee.
Thy voice calls me ever, forget thee I’ll never,
Island of beauty. Sarnia Cherie.

2. I left thee in anger, I knew not thy worth.
Journeyed afar, to the ends of the earth.
Was told of far countries, the heav’n of the bold,
Where the soil gave up diamonds, silver and gold.
The sun always shone, and “race” took no part,
But thy cry always reached me, its pain wrenched my heart.
So I’m coming home, thou of all art the best.
Returning to greet thee, dear island of rest.

Chorus

1. Sarnia, dierbaar vaderland, juweel van de zee.
Eiland van schoonheid, mijn hart verlangt naar jou.
Je stem roept mij altijd, wakend of slapend,
tot mijn ziel huilt van pijn en mijn ogen willen wenen.
In gedachten zie ik je weer zoals vroeger,
je groene heuvels en je door golven geslagen kust.
Je door rotsen beschutte baaien, ach, van alles ben jij het best;
ik keer terug om je te groeten, dierbaar eiland van rust.

REFREIN:
Sarnia Cherie, juweel van de zee.
Thuis van mijn jeugd, mijn hart verlangt naar jou.
Je stem roept mij altijd, ik zal je nooit vergeten,
eiland van schoonheid, Sarnia Cherie.

2. Ik verliet je in boosheid, ik kende je waarde niet.
Ik reisde ver weg, tot aan de uiteinden van de aarde.
Men vertelde mij over verre landen, het paradijs van de dapperen,
waar de grond diamanten, zilver en goud schonk.
De zon scheen er altijd, en afkomst speelde geen rol,
maar je roep bereikte mij steeds, zijn pijn scheurde mijn hart.
Dus kom ik naar huis, jij bent van alles het best.
Ik keer terug om je te groeten, dierbaar eiland van rust.

Refrein