Volkslied van Faeroër Eilanden

1. Tú alfagra land mítt, mín dýrasta orn!
á vetri so randhvítt, á sumri við logn,
tú tekur meg at tær so tætt í tín favn.
Tit oyggjar so mætar, Gud signi tað navn,
sum menn tykkum góvu, tá teir tykkum sóu.
Ja, Gud signi Føroyar, mítt land!

2. Hin roðin, sum skínur á sumri í líð,
hin ódnin, sum týnir mangt lív vetrartíð,
og myrkrið, sum fjalir mær bjartasta mál,
og ljósið, sum spælir mær sigur í sál:
alt streingir, ið tóna, sum vága og vóna,
at eg verji Føroyar, mítt land.

3. Eg nígi tí niður í bøn til tín, Gud:
Hin heilagi friður mær falli í lut!
Lat sál mína tváa sær í tíni dýrd!
So torir hon vága – av Gudi væl skírd –
at bera tað merkið, sum eyðkennir verkið,
ið varðveitir Føroyar, mítt land!

1. Jij, mijn mooiste land, mijn kostbaar bezit!
In de winter zo sneeuwwit, in de zomer met licht,
jij neemt mij aan je hart, dicht bij je strand,
jij, mijn Faeröer, mijn dierbaar land.

2. Je bergen, je dalen, je groene velden,
je stormen en zeeën zijn deel van mijn ziel.
Waar ik ook reis, mijn hart keert terug
naar jou, mijn land, mijn veilige thuis.

3. Moge God je bewaren door alle tijden,
moge vrede en zegen over je komen.
Laat je volk in vrijheid leven,
mijn prachtige land, mijn Faeröer.