Volkslied van Åland Eilanden

1. Landet med tusende öar och skär,
danat ur havsvågors sköte.
Åland, vårt Åland, vår hembygd det är.
Dig går vår längtan till möte!
Forngravars kummel i hängbjörkars skygd
tälja din tusenårs saga.
Aldrig förgäta vi fädernas bygd,
vart vi i fjärrled än draga
vart vi i fjärrled än draga

2. Skönt är vårt Åland när fjärdar och sund
blåna i vårljusa dagar,
ljuvt är att vandra i skog och i lund,
i strändernas blommande hagar.
Midsommarstången mot aftonröd sky
reses av villiga händer,
ytterst i utskärens fiskareby
ungdomen vårdkasar tänder
ungdomen vårdkasar tänder

3. Skönt är vårt Åland när vågsvallet yr
högt mot de mäktiga stupen
när under stjärnhimlen kyrkfolket styr
över de islagda djupen.
Ryter än stormen, i stugornas ro
spinnrocken sjunger sin visa
minnet av barndomens hägnande bo
sönerna lyckligast prisa
sönerna lyckligast prisa.

4. Aldrig har åländska kvinnor och män
svikit sin stam och dess ära;
ofärd oss hotat, men segervisst än
frihetens arvsrätt vi bära.
Högt skall det klinga, vårt svenska språk,
tala med manande stämma,
lysa vår väg som en flammande båk,
visa var vi äro hemma
visa var vi äro hemma

1. Het land met duizenden eilanden en scheren,
gevormd uit de schoot van de zeegolven.
Åland, ons Åland, ons vaderland,
naar jou gaat ons verlangen uit!
Oude grafheuvels in de schaduw van hangberken
vertellen jouw duizendjarige verhaal.
Nooit vergeten wij de grond van onze vaders,
waarheen wij in den vreemde ook trekken,
waarheen wij in den vreemde ook trekken.

2. Schoon is ons Åland wanneer fjorden en zeestraten
blauw kleuren op lichte lentedagen,
heerlijk is het te wandelen in bos en lommer,
in de bloeiende weiden langs de stranden.
De meiboom rijst tegen de avondrode hemel,
opgericht door bereidwillige handen,
uiterst in het vissersdorp van de scheren
ontsteekt de jeugd de wachtvuren,
ontsteekt de jeugd de wachtvuren.

3. Schoon is ons Åland wanneer het opspattende golfslag
hoog tegen de machtige kliffen slaat,
wanneer onder de sterrenhemel het kerkvolk trekt
over de bevroren diepten.
Al raast de storm, in de rust van de hutten
zingt het spinnewiel zijn lied;
de herinnering aan het beschermende huis van de jeugd
prijzen de zonen als het gelukkigst,
prijzen de zonen als het gelukkigst.

4. Nooit hebben Ålandse vrouwen en mannen
hun volk en zijn eer verloochend;
onheil heeft ons bedreigd, maar vol vertrouwen op de overwinning
dragen wij het erfdeel van de vrijheid.
Hoog zal het klinken, onze Zweedse taal,
spreken met vermanende stem,
onze weg verlichten als een vlammend baken,
tonen waar wij thuis zijn,
tonen waar wij thuis zijn.